اشعار ماه مبارک رمضان - اشعار مناجات با خدا - حسین قربانچه


 


باز کن در که گدای سحرت برگشته


عبد عصیان زده و در به درت برگشته


بنده ی بی خرد و خیره سرت برگشته


سفره را چیدی و دیدم نظرت برگشته


 


اصلا انگار نه انگار گنه کارم من


به تو اندازه ی یک عمر بدهکارم من


 


گرچه آلوده ام و خار ولی برگشتم


طبق آن فطرت پاک ازلی برگشتم


دیدم از غیر درت بی محلی، برگشتم


دستِ پر هستم و با نام علی برگشتم


 


از عقوبات من غم زده تعجیل بگیر


عبد آلوده پشیمان شده تحویل بگیر


 


بنده وقتی که فرو رفت به مرداب گناه


خواست از چاله در آید ولی افتاد به چاه


وای از دست رفیقی که مرا برد ز راه


من زمین خوردم و او جای دعا کرد نگاه


 


حرف پرواز زد اما همه طنازی بود


دوستت دارمِ آن دوست ،دغل بازی بود


 


هیچ کس با دل من هم دل و همراز نشد


این در آن زدم اما گره ام باز نشد


این پر سوخته وقتی پرِ پرواز نشد


سدّ راه گنه خانه برانداز نشد


 


ناگهان هاتفی از سوی خدا گفت بیا


گفتم آلوده ام و پر ز خطا گفت بیا


 


حال من آمده ام حالِ مرا بهتر کن


دیگر از دست خودم خسته شدم باور کن


با چنین بنده که داری به مدارا سر کن


دم افطارم و مست می کوثر کن


 


کوثر از اشک حسین است خدا میداند


که علی ریخته و فاطمه میگریاند


 


گرچه اندازه ی یک کوه گنه سنگین است


آشتی با تو همیشه مزه اش شیرین است


سفره ای را که تو چیدی چقدر رنگین است


آخر کار هر آن کس که بیاید این است


 


اولین قطره ی اشکی که ز چشمت ریزد


بهر امداد به او فاطمه بر میخیزد


 


مثل آن دختر تنها که صدا زد بابا


به سر و صورت من  زجر چرا زد بابا


دهنش خیس عرق بود و مرا زد بابا


عوض اینکه یتیمی بنوازد بابا


 


آنقدر زد که از این دنده صدا در آمد


اینچنین شد که در آن معرکه مادر آمد


 


حسین قربانچه



**


اجرا شده توسط حاج منصور ارضی در شب دهم ماه رمضان91


برچسب‌ها: ,